Στο νησί της Καλυψώ

Έμεινα παγιδευμένος στο κορμί της
χαμένος στην ζεστάσια του

Με κρατούσε το ποτό της
μαγεύοντας τις αισθήσεις

Με ξυπνούσε το φιλί της
και εγώ ένιωθα ασφάλεια

Αιώνες ζούσαμε οι δύο μας
περνόντας τις εποχές

Χωρίς ιδέα, σκοπό και αιτία
αλλά πέρασαν οι καιροί
και τα χρόνια

Λίωσαν οι πάγοι,
χάθηκαν τα χιόνια

Μια Ιθάκη πίσω σε περιμένει
ωραία η διαμονή
αλλα το ταξίδι συνεχίζει

Έτσι θα φύγεις ένα βράδυ σαν τον κλέφτη
χωρίς να μιλήσεις
χωρίς να πεις
 φεύγω πάω στον προορισμό

Το είχε προβλέψει καλά η Καλυψώ
Ύψωσε τοίχο και έβαλε φρουρά
Όποιος τολμήσει να φύγει
 θα εκτελεστεί διαδικαστικά

Όμως κανεις δεν μπορεί να φυλακίσει την ελευθερία

Ο έρωτας δεν αξίζει
δίχως να σε κανει να πονάς
να χάνεις αυτό που αγαπάς...

Έτσι δραπέτευσα απο το νησί της
Βρήκα τον τρόπο να κρυφτώ καλά
Παίζοντας τον αρχέγονο ρόλο του
Πολυμήχανου Οδυσσέα

Τώρα την ακούω να ουρλιάζει απο μακριά
άγριες κατάρες να μου ρίχνει
να μην ξαναγαπήσεις ποτέ
Μπάσταρδε πάλι με ξεγέλασες

Οτι και να κάνεις πάντα  εδώ

το μυαλό σου θα γυρίσει