Ωδή στην ταπεινή πόρνη του σοσιαλισμού

Ω ταπεινή πόρνη
πόσο δέχτηκα το
ηχηρό το ράπισμα σου

Ω ταπεινή πόρνη
με υπομονή
εξευμένισες
τα άγρια μέσα μου θηρίο

Ω ταπεινή πόρνη
μούσα
των Οκτωβριανών αγώνων

Με κόκκινο αίμα
έθιξε το ψέμα

Σήκωσες τις πέτρες καταπάνω τους
Ξηλώνοντας τις βρώμικες ηθικές αξίες

Έδωσες νέο νόημα
στην δημοκρατία

Αλλά αυτό μέχρι να γεννήσεις
νόθους γιους που θα στέλνουν
τα συντρόφια τους σε μια παγωμένη
Σιβηρία

Είσαι εκτός γραμμής
πρέπει να αποβληθείς
από την κοινωνία

Τι είσαι  συ ποιητής;
Κατευθείαν στην εξορία

Τώρα οι απόγονοι σου
ξεπουλιούνται στην μαφία

Ναρκωτικά
Γυναίκες και Όπλα

Οτιδήποτε φτηνό και καλό
μπορείς να βρεις

Ω ταπεινή πόρνη
σε βλέπω που σε ξεσκίζουν
με μανία και απορώ

Πως ακόμα το επιτρέπεις;
Πώς ακόμα δεν θα παράγεις ιστορία;
Πώς σιωπάς όταν παγώνουν οι άστεγοι στην Σόφια
Όταν εξεγερμένοι αυτοκτονούν  σε λευκά κελιά

Για πόσο ακόμα θα σκύβεις το κεφάλι στην αδικία
Έρχεται Χειμώνας το ξέρω, πάλι θα έρθει το χιόνι

Μήπως φυσά ξανά αέρας για να κοκκινίσουμε  την πλάση...

Ώ ταπεινή μούσα της Ελευθερίας
έγινες πόρνη κατακτημένη
 άλλα όχι ατιμασμένη